Πόνος στο γόνατο: αιτίες και θεραπεία

Ο έντονος πόνος στο γόνατο υποδηλώνει πρόβλημα άρθρωσης. Η ιδιαιτερότητα της άρθρωσης του γόνατος είναι ότι φέρει το κύριο φορτίο κατά την κίνηση και τη σωματική δραστηριότητα και ως εκ τούτου τραυματίζεται συχνά. Το προσβεβλημένο γόνατο είναι δύσκολο να επιδιορθωθεί, επομένως είναι πολύ σημαντικό να ληφθούν μέτρα για την έγκαιρη εξάλειψη της αιτίας του πόνου.

Κύριοι λόγοι

Οι αιτίες του πόνου στο γόνατο μπορεί να είναι:

1. Τραυματισμοί (οξεία τραύματα). Είναι η πιο κοινή αιτία. Εμφανίζονται μετά από δυνατό χτύπημα, υπερβολική κάμψη της άρθρωσης και απότομη πτώση. Με μηχανικό τραυματισμό, μπορεί να παρατηρηθεί έντονος πόνος και πρήξιμο, μυρμήγκιασμα και μούδιασμα και το χρώμα του δέρματος στην περιοχή της άρθρωσης μπορεί να αλλάξει.
2. Οστεοαρθρίτιδα (γοναρθρίτιδα) - Αυτή είναι η καταστροφή του ιστού της άρθρωσης. Η γονάρθρωση μπορεί να είναι πρωτοπαθής και δευτεροπαθής. Η πρωτοπαθής νόσος προσβάλλει τους ηλικιωμένους, η δευτερογενής νόσος προκαλείται από τις συνέπειες τραυματισμών ή είναι επιπλοκή άλλων ασθενειών (π.χ. ρευματοειδής αρθρίτιδα). Συμπτώματα: Πόνος και δυσκαμψία στην άρθρωση. Εάν η γονάρθρωση διαρκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, η κίνηση στην άρθρωση μπορεί να γίνει αδύνατη.
3. Αρθρίτιδα (γοναρθρίτιδα) - φλεγμονώδης νόσος. Αναγνωριστικά σημεία: πόνος που αυξάνεται με την κίνηση, διεύρυνση της άρθρωσης, αυξημένη θερμοκρασία στο προσβεβλημένο γόνατο και μερικές φορές ερυθρότητα.
4. Μηνισκοπάθεια – Βλάβη στον μηνίσκο, που εκδηλώνεται με μαχαιρώδη πόνο. Χωρίς κατάλληλη θεραπεία, είναι δυνατή η μετάβαση σε χρόνια μορφή, που οδηγεί στην ανάπτυξη αρθροπάθειας.
5. Αγγειακές παθήσεις. Μια θρόμβωση ή εμβολή (απόφραξη) των αρτηριών που τροφοδοτούν την άρθρωση του γόνατος οδηγεί σε οστεονέκρωση του αρθρικού χόνδρου, καθιστώντας αδύνατη τη βάδιση. Δεν υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές για την οστεονέκρωση. Γίνεται ενδοπροσθετική της πάσχουσας άρθρωσης.
6. Περιαρθρίτιδα είναι μια φλεγμονή της αρθρικής κάψας και του ιστού που την περιβάλλει. Με την περιαρθρίτιδα, παρατηρείται πόνος στην περιοχή της άρθρωσης του γόνατος χωρίς σαφή εντοπισμό. Η περιαρθρίτιδα είναι συνήθως μια μετατραυματική επιπλοκή.
7. Θυλακίτιδα είναι μια φλεγμονή του θύλακα (αρθρικός θύλακας). Η θυλακίτιδα μπορεί να προκληθεί από υπερβολική χρήση της άρθρωσης, μόλυνση ή τραυματισμό. Αυτή η ασθένεια προκαλεί έντονο, συνεχή πόνο, αλλά η ελευθερία κινήσεων παραμένει.
8. Τενοντίτιδα - Πρόκειται για φλεγμονή των συνδέσμων και των τενόντων. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν οίδημα και πόνο στην πληγείσα περιοχή. Αυξάνονται όταν λυγίζετε και ισιώνετε τα γόνατά σας. Τα μακροχρόνια συμπτώματα τενοντίτιδας υποδηλώνουν τενοντίτιδα.
9. Κύστη Baker – Πρόκειται για επιπλοκή μετά από τραυματισμό, γονάρθρωση ή αιμάρθρωση. Η κύστη του Baker είναι μια συλλογή αρθρικού υγρού στον θώρακα του πίσω μέρους του γόνατος. Η παθολογία χαρακτηρίζεται από πόνο κατά την κάμψη του γόνατος και δυσφορία κατά τη διάρκεια της κίνησης. Για την αποφυγή επιπλοκών, αποθαρρύνεται σθεναρά η κατάληψη.
10. Οστεομυελίτιδα των οστών των ποδιών είναι μια πυώδης νόσος που σχετίζεται με λοίμωξη και είναι συνέπεια αιματογενούς οστεομυελίτιδας, ανοιχτού κατάγματος ή μετεγχειρητικής επιπλοκής. Οι σταφυλόκοκκοι συνήθως δρουν ως μολυσματικοί παράγοντες.

Τύποι πόνου

Υπάρχουν οι ακόλουθοι τύποι πόνου στο γόνατο:

1. Κατά την κατάληψη. Συνήθως προκαλείται από ασθένειες των αρθρώσεων, ιογενείς λοιμώξεις, έλλειψη σωματικής δραστηριότητας και κακή διατροφή. Βλέπεται σε αθλητές. Εάν τα γόνατά σας πονάνε όταν κάνετε οκλαδόν, θα πρέπει να σταματήσετε να κάνετε τις ασκήσεις. Εάν ο πόνος επιμένει ή εμφανίζεται συχνά, θα πρέπει να συμβουλευτείτε γιατρό.
2. Όταν λυγίζετε τα πόδια. Αυτό είναι ένα από τα πιο κοινά προβλήματα στις αρθρώσεις. Παρατηρείται στη νόσο Osgood-Schlatter, βλάβη συνδέσμων και μηνίσκου, κύστη Baker, μολυσματικές βλάβες κ.λπ. Εάν εμφανιστεί πόνος, είναι απαραίτητο να περιοριστεί το φορτίο στο πόδι, να αρνηθεί κανείς να παίξει αθλήματα και να φορέσει άνετα ορθοπεδικά παπούτσια.
3. Μετά το τρέξιμο. Συνδέεται με ασθένειες όπως αρθροπάθεια, θυλακίτιδα, αρθρίτιδα κ.λπ. Σε αυτή την περίπτωση, η φυσιολογική λειτουργία της άρθρωσης σταματά και κάτω από μεγάλα φορτία αρχίζει να καταρρέει. Η έγκαιρη θεραπεία αυτών των ασθενειών είναι απαραίτητη, διαφορετικά είναι δυνατή η πλήρης απώλεια των κινητικών λειτουργιών.
4. Τραγανό. Εάν δεν υπάρχει πρήξιμο, πόνος ή δυσκαμψία στην κίνηση, δεν υπάρχει λόγος να φοβάστε. Ωστόσο, αυτό το σύμπτωμα μπορεί να προκληθεί από μια επικίνδυνη ασθένεια - την οστεοαρθρίτιδα, η οποία βλάπτει τον αρθρικό χόνδρο και προκαλεί έντονο πόνο. Είναι πολύ σημαντικό να ξεκινήσετε έγκαιρα τη θεραπεία αυτής της ασθένειας.

Διάγνωση

Η αιτία του πόνου μπορεί να διαγνωστεί με τους ακόλουθους τρόπους:

1. Γενική εξέταση αίματος. Επιτρέπει την ανίχνευση αναιμίας, λευκοκυττάρωσης κ.λπ.
2. Βιοχημική εξέταση αίματος. Ανιχνεύει αύξηση του ουρικού οξέος στην ουρική αρθρίτιδα.
3. ακτινογραφία. Αυτή η μέθοδος σας επιτρέπει να ανιχνεύσετε παθολογίες οστικού ιστού. Χρησιμοποιείται για τη διάγνωση καταγμάτων, οστεομυελίτιδας και οστεοαρθρίτιδας. Οι εξετάσεις με ακτίνες Χ συμπληρώνονται με αξονική τομογραφία (CT). Οι μηνίσκοι, οι σύνδεσμοι, οι θύλακες και άλλοι μαλακοί ιστοί δεν είναι ορατοί σε ακτινογραφίες και αξονική τομογραφία.
4. MRI (μαγνητική τομογραφία), NMRT (απεικόνιση πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού). Αυτή είναι μια σύγχρονη μελέτη. Με τη βοήθειά του διαγιγνώσκεται η παθολογία των μαλακών ιστών της άρθρωσης (μηνίσκοι, σύνδεσμοι κ.λπ.).
5. Παρακέντηση βιοψίας οστού. Πραγματοποιείται εάν υπάρχει υποψία οστεομυελίτιδας ή οστικής φυματίωσης.
6. Αρθροσκόπηση. Διενεργείται τόσο για διάγνωση όσο και για θεραπεία, για παράδειγμα σε περίπτωση τραυματισμού μηνίσκου.
7. Υπερηχογράφημα (υπερηχογραφική εξέταση). Πρόκειται για μια προληπτική μελέτη που πραγματοποιείται όταν υπάρχουν υποψίες τραυματικών κακώσεων, οστεοαρθρίτιδας, νόσου του μηνίσκου κ.λπ. Τα αποτελέσματα του υπερήχου πρέπει να επαληθεύονται με ακτινογραφία (CT) ή/και μαγνητική τομογραφία.

Θεραπεία

Η θεραπεία πρέπει να είναι ολοκληρωμένη και να περιλαμβάνει τόσο συντηρητικές μεθόδους όσο και χειρουργική επέμβαση. Ας τους ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά:

Συντηρητικές μέθοδοι

Κατά τη διάρκεια μιας έξαρσης, η θεραπεία θα πρέπει να ανακουφίζει από τον πόνο και το πρήξιμο και στη συνέχεια να αποκαθιστά τη φυσιολογική κινητικότητα της άρθρωσης. Αμέσως μετά από έναν τραυματισμό, δεν συνιστάται η μετακίνηση χωρίς βοήθεια.

Η βάση της θεραπείας είναι η αντιφλεγμονώδης θεραπεία. Χρησιμοποιούνται τα ακόλουθα φάρμακα: μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, παράγωγα πυραζολόνης, παράγωγα ινδολεοξικού οξέος, οξικάμες, γλυκοκορτικοειδή.

Για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος, συνταγογραφούνται οι ακόλουθες διαδικασίες: κρυοφόρηση, πλασμαφαίρεση, αιμορρόφηση, διήθηση πλάσματος, ανοσοδιεγερτικά.

Η συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή και η μέθοδος θεραπείας επιλέγονται από τον θεράποντα ιατρό.

Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει επίσης κομπρέσες πάγου στην κατεστραμμένη περιοχή για ανακούφιση από τον πόνο ή ζεστές κομπρέσες για τη βελτίωση της μικροκυκλοφορίας του αίματος.

Στην περίπτωση της αιμάρθρωσης γίνεται παρακέντηση της άρθρωσης και αφαιρείται το αίμα που έχει συσσωρευτεί λόγω του τραυματισμού.

Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει επίσης φυσιοθεραπευτικές μεθόδους: μασάζ, θεραπευτικές ασκήσεις και θεραπείες spa. Εάν είναι απαραίτητο, ο γιατρός θα συνταγογραφήσει μια ειδική δίαιτα χαμηλών θερμίδων.

Τα χονδροπροστατευτικά χρησιμοποιούνται για τη θρέψη του χόνδρου και τη μείωση των καταστροφικών διεργασιών.

Οι πιο κοινές τεχνικές φυσικοθεραπείας είναι η μαγνητοθεραπεία, η θεραπεία με λέιζερ, η κρυοθεραπεία και ο βελονισμός.

Για τη γονάρθρωση χρησιμοποιούνται ειδικά παπούτσια και επιγονατίδες - ορθώσεις. Αυτά τα παπούτσια βοηθούν στην ομαλοποίηση του βαδίσματος και τα επιγονατίδια επιδιορθώνουν την επώδυνη άρθρωση.

Χειρουργική επέμβαση

Εάν δεν μπορεί να επιτευχθεί η απαιτούμενη σταθερότητα της άρθρωσης μετά από συντηρητική θεραπεία, ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση. 

Οι πιο κοινές χειρουργικές τεχνικές είναι η αρθροσκόπηση και η ενδοπροσθετική.

Η αρθροσκόπηση είναι μια μέθοδος που σας επιτρέπει να ανακουφίσετε τον πόνο στην άρθρωση και να αυξήσετε την κινητικότητά της. Αυτή η μέθοδος θεραπείας όχι μόνο εξαλείφει την υποκείμενη νόσο, αλλά επιτρέπει επίσης την εισαγωγή φαρμάκων στην κοιλότητα της άρθρωσης που αποδυναμώνουν τις φλεγμονώδεις διεργασίες.

Συμβουλή γιατρού

Τα σκευάσματα υαλουρονικού οξέος, που χορηγούνται ενδοαρθρικά, παρέχουν έντονο θεραπευτικό αποτέλεσμα στην οστεοαρθρίτιδα του 2ου και ακόμη και του 3ου σταδίου. Η εισαγωγή του υαλουρονικού οξέος θεωρείται εναλλακτική της αρθροπλαστικής όταν δεν είναι δυνατή λόγω θεραπευτικών αντενδείξεων. Αυτή είναι μια ιατρική διαδικασία και έχει αντενδείξεις.

Η τεχνική χρησιμοποιείται για τα ακόλουθα προβλήματα:

• βλάβη στους μηνίσκους και τους χόνδρους.
• σχισμένοι σύνδεσμοι?
• η παρουσία ξένων σωμάτων στην άρθρωση.
• ρευματοειδής αρθρίτιδα;
• ενδοαρθρικά κατάγματα.

Κατά τη μετεγχειρητική αποκατάσταση, συνιστάται η αυστηρή τήρηση των ιατρικών συστάσεων, η εκτέλεση θεραπευτικών ασκήσεων και η αποφυγή ακατάλληλης πρώιμης φόρτισης του άκρου.

Η αντικατάσταση ενδοπρόσθεσης (αρθροπλαστική) είναι μια επέμβαση κατά την οποία τα κατεστραμμένα μέρη της άρθρωσης του γόνατος αντικαθίστανται με τεχνητό εμφύτευμα (ενδοπρόσθεση).

Πάνω από το 95% των ενδοπροθέσεων που χρησιμοποιούνται στο πλαίσιο της υποχρεωτικής ασφάλισης υγείας λειτουργούν για 10-15 χρόνια και στη συνέχεια πρέπει να αντικατασταθούν. Σήμερα, σε αντίθεση με την πρωτογενή χειρουργική επέμβαση, η αντικατάσταση μιας ενδοπρόθεσης δεν μπορεί να καλύπτεται από την υποχρεωτική ασφάλιση υγείας σε όλες τις περιοχές. Λόγω καρδιαγγειακών και άλλων σωματικών κινδύνων, δεν είναι κάθε ασθενής σε θέση να υποβληθεί σε επανεγχείρηση μετά από 10-15 χρόνια. Επομένως, δεν χρειάζεται βιασύνη στην ενδοπροσθετική. Συνιστώ να καταφύγετε σε αυτή τη λειτουργία μόνο αφού έχουν εξαντληθεί όλες οι άλλες επιλογές θεραπείας.

Η αντικατάσταση της ενδοπρόσθεσης γίνεται όταν δεν είναι δυνατή η αποκατάσταση της ανώδυνης λειτουργίας της άρθρωσης του γόνατος με συντηρητικές μεθόδους και αρθροσκόπηση. Πυώδεις επιπλοκές είναι δυνατές μετά την ενδοπροσθετική. Τα αντιβιοτικά συνταγογραφούνται για την πρόληψη. Μετά την αρθροπλαστική απαιτείται μακροχρόνια αποκατάσταση του ασθενούς (έως 6 μήνες).

Λαϊκές θεραπείες

Οι λαϊκές θεραπείες μπορούν να βοηθήσουν στην ανακούφιση του πόνου, αλλά πρέπει να διεξάγονται παράλληλα με τις παραδοσιακές μεθόδους θεραπείας.

Όταν χρησιμοποιείτε λαϊκές θεραπείες, φροντίστε να συμβουλευτείτε έναν γιατρό.

Ας δούμε μερικές δημοφιλείς μεθόδους:

1. αλοιφή. Για πόνο στα γόνατα ετοιμάστε 1 κ.γ. μεγάλο. υπερικό και 2 κ.σ. μεγάλο. Αυγούδι, τσάκισέ τα. Λιώστε 1 κουταλιά της σούπας σε υδατόλουτρο. μεγάλο. Βαζελίνη. Το βότανο χύνεται σε ζεστή βαζελίνη και αλέθεται μέχρι να ομογενοποιηθεί. Αυτή η αλοιφή πρέπει να τρίβεται σε επώδυνα γόνατα τη νύχτα.
2. Ένα μείγμα με βάση τους σπόρους σίκαλης. Θα πρέπει να πάρετε 250 γραμμάρια σπόρους σίκαλης, να τους περιχύσετε με 2 λίτρα νερό και να βράσετε. Αφού κρυώσει το μείγμα, φιλτράρεται και 500 γρ βότκα, 1 κιλό μέλι, 3 κουτ. Ρίζα βατόμουρου. Το μείγμα αναδεύεται καλά και αφήνεται σε σκοτεινό μέρος για 21 ημέρες. Συνιστάται η χρήση του μείγματος 3 κ.σ. μεγάλο. πριν το φαγητό. Κατά τη διάρκεια της περιόδου θεραπείας πρέπει να πίνετε 9 λίτρα από το μείγμα.

Εάν έχετε πόνο στο γόνατο, δεν υπάρχει λόγος πανικού. Ωστόσο, εάν ο πόνος δεν υποχωρεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε έναν γιατρό. Αυτό θα αποφύγει πολλά προβλήματα.